There was a stop/station somewhere oneday. A bus was passing there everyday while it was picking up some people and dropping off the others. At first everyone was expecting the bus to pick them up. After some time when they saw there is no bus yet, they decided to make themselves busy somehow. One prayed...one felt attached to that place...one destroyed the walls of stop...and finally one was found to write a memory, after that the other people started writing memories as well in this hope that maybe after some time someone may pass this stop and read their memories And I...
Archives
December
November
October
September
August
July
June
May
April
March
February

آناکارنینا اثر لئوتولستوی
"سه کتاب" اثر "زویا پیرزاد"
دست های آلوده
مثنوی جوانی یادداشتهای شهید مهدی مقدس
روایت عشقی بی قاف بی شین بی نقطه
بیوتن اثر رضا امیرخانی
من او اثر رضاامیرخانی
ارمیا اثر رضاامیرخانی
تاجر ونیزی
اتللو اثر ویلیام شکسپیر
موشها و آدم ها
دلتنگی های نقاش خیابان چهل و هشتم
ورونیکا تصمیم می گیرد بمیرد اثر پائولو کوئیلو
فرانی و زویی اثر جی.دی.سالینجر
طوبای محبت تقریر مجالس محمد دولابی
گوژپشت نتردام اثر ویکتور هوگو
بیگانه اثر آلبر کامو
"فراتر از بودن" و " مسیح در شقایق" اثر کریستین بوبن

سلام
یه روز یکی یه حرف خیلی قشنگ زد که یادم نیست کی بود ولی حرفش رو می نویسم:" ویژگی راه چیه؟ واقعاً راه باید چه جوری باشه؟ راه باید , راه باشه. یعنی مسیری باشه واسه رسوندن مسافر به مقصد. پس نباید خودش خیلی جاذبه داشته باشه. وگرنه این قدر تو راه می مونی و از زیبایی هاش لذت می بری که به مقصد نمی رسی.
دنیا هم یه مسیره. پش نباید خیلی جاذبه داشته باشه. واسه همین خدا هر از گاهی واسه ما یه سری مشکل پست می کنه تا از جاذبه مسیرمون کم شه و ما مقصد رو فراموش نکنیم."
اما ما چی؟ موی بلند ,روی سیاه...
خیلی پرروایم. واسه اینکه با همه اینا, چارچیلینگی چسبیدیم به این دنیا و دست از سرش برنمی داریم. و همین یه ذره خوشی رو به همه اون سختی ها برمی گزینیم.
خدا جون! از دست ما عصبانی نمی شی که این قدر بی تربیت و پرروایم؟ لطفا عصبانی نشو و مثل قبل بهمون لبخند بزن.
متشکرم
شادباشید
خدانگهدار

یه روز یه جایی یه ایستگاهی بود. توی این ایستگاه,یه آدم هایی منتظر بودن. هر روز یه اتوبوس از اونجا رد می شد. یه عده رو سوار می کرد و یه عده رو پیاده.اولش همه منتظر بودن که یه روز اتوبوس اون ها رو هم سوار کنه. اما بعد از یه مدتی که دیدن خبری نیست, یه جوری خودشون رو مشغول کردن.یکی دعا کرد.یکی به اون جا دل بست.یکی دیوار های ایستگاه رو داغون کرد و بالاخره یکی پیدا شد که یادگاری نوشت. بعد به عده ای شروع کردن به یادگاری نوشتن. تا شاید چند وقت دیگه یکی پیدا بشه و یادگاری اونها رو بخونه.و من... صفحه نخست
آرشیو وبلاگ
پست الكترونيك
طراحی:
سنجاق

دوستان