There was a stop/station somewhere oneday. A bus was passing there everyday while it was picking up some people and dropping off the others. At first everyone was expecting the bus to pick them up. After some time when they saw there is no bus yet, they decided to make themselves busy somehow. One prayed...one felt attached to that place...one destroyed the walls of stop...and finally one was found to write a memory, after that the other people started writing memories as well in this hope that maybe after some time someone may pass this stop and read their memories And I...
Archives
December
November
October
September
August
July
June
May
April
March
February

آناکارنینا اثر لئوتولستوی
"سه کتاب" اثر "زویا پیرزاد"
دست های آلوده
مثنوی جوانی یادداشتهای شهید مهدی مقدس
روایت عشقی بی قاف بی شین بی نقطه
بیوتن اثر رضا امیرخانی
من او اثر رضاامیرخانی
ارمیا اثر رضاامیرخانی
تاجر ونیزی
اتللو اثر ویلیام شکسپیر
موشها و آدم ها
دلتنگی های نقاش خیابان چهل و هشتم
ورونیکا تصمیم می گیرد بمیرد اثر پائولو کوئیلو
فرانی و زویی اثر جی.دی.سالینجر
طوبای محبت تقریر مجالس محمد دولابی
گوژپشت نتردام اثر ویکتور هوگو
بیگانه اثر آلبر کامو
"فراتر از بودن" و " مسیح در شقایق" اثر کریستین بوبن

سلام سلام صد تا سلام ما از امروز به مدت سه روز تعطیل شدیم.امسال می شه گفت اولین سالیه که قراره  تهران بمونیم و سفره هفت سین بندازیم.شدیدا سعی می کنم به خودم القا کنم که این هم یه جور عیده و این جوری هم باید خوش بود.ولی خب سخته. چی کار می شه کرد.به قول جودی بزرگ می شم یادم میره.دایی و زن دایی صبح از شیراز اومدن و من بهتر شدم.بیشتر از قبل حس عید رو دارم.سنجد و سبزه رو خودم خریدم و الان هم باید برم تخم مرغ ها رورنگ کنم.سر جمع " با زندگی می سازیم"شاد باشیدخداحافظ پ.ن: صبح دوست مامان برامون دو تا طوطیشون رو آورد که تا مسافرتن مواظبشون باشیم.هی جیغ جیغ می کنن و وقتی من شوفتک می زنم آروم می شن. مامان آفاق می گن خوش شگونه.

باز هم شاد باشید

یه روز یه جایی یه ایستگاهی بود. توی این ایستگاه,یه آدم هایی منتظر بودن. هر روز یه اتوبوس از اونجا رد می شد. یه عده رو سوار می کرد و یه عده رو پیاده.اولش همه منتظر بودن که یه روز اتوبوس اون ها رو هم سوار کنه. اما بعد از یه مدتی که دیدن خبری نیست, یه جوری خودشون رو مشغول کردن.یکی دعا کرد.یکی به اون جا دل بست.یکی دیوار های ایستگاه رو داغون کرد و بالاخره یکی پیدا شد که یادگاری نوشت. بعد به عده ای شروع کردن به یادگاری نوشتن. تا شاید چند وقت دیگه یکی پیدا بشه و یادگاری اونها رو بخونه.و من... صفحه نخست
آرشیو وبلاگ
پست الكترونيك
طراحی:
سنجاق

دوستان